लैंगिकतेला आपण कधीही अपशब्दांशिवाय इतर कोणताही आदर दिलेला नाही. त्याबद्दल बोलायलाही आपल्याला भीती वाटते. आपण ते असे लपवून ठेवले आहे जणू ते अस्तित्वातच नाही, जणू त्याचे जीवनात काही स्थानच नाही. परंतु सत्य तर हे आहे की मानवी जीवनात यापेक्षा महत्त्वाचे काहीही नाही, तरीही ते लपवून ठेवले आहे, ते दाबले गेले आहे. परिणामी मनुष्य कामवासनेपासून मुक्त झालेला नाही; उलट, तो त्यापासून अधिकच पीडित झाला आहे. संपूर्ण विश्वात प्रजननाचे एकमेव साधन असलेल्या कामवासनेबद्दल पसरलेले गैरसमज त्याबद्दलचे आपले अज्ञान प्रकट करतात. जर प्रेमाच्या मार्गात आपण उभे केलेले अडथळे दूर केले तर प्रेमाचा प्रवाह ईश्वरापर्यंत पोहोचण्यापासून कोण रोखू शकेल? पण आपल्याला ते जाणून किंवा समजून घ्यायचे नाही. त्याबद्दल बोलण्याची हिंमतही आपल्यात नाही. ही कसली भीती आहे जी आपल्याला सत्यापर्यंत पोहोचण्यापासून रोखते?